همیشه با تو

تسلیم...

bo0os-bo0os — Fri, 11 Dec 2009 14:55:18 GMT

آدمی مادامی که خون چون آب روان در رگهای سرخ رنگش جریان داره محکوم به زندگی کردنه...

محکوم به دل بستن و دل کندن...محکوم به خندیدن و گریستن...

محکوم به اسیر شدن در چهارچوب قوانینی که دست و پاشو بسته...

محکوم به تنهایی...تنهایی...تنهایی...

در تنهایی به مرگ اندیشیدن...در تنهایی یار شیطان شدن...در تنهایی دور شدن...

دور شدن...دور شدن...دور شدن از تنها تکیه گاه تمام دوران زندگیش از بدو تولد تا پایان زندگی...

دور شدن از زیبایی ها...دور شدن از رنگ ها...فرو رفتن در خاکستری ها...گم شدن در سیاهی ها...

رفتن تا ناکجای دیار ظلمت ها...خسته شدن...درمانده شدن...افتادن...

ناتوان از بازگشتن...ناتوان از شروع دوباره...

راه رهایی از این اسارت چیه؟

یه طناب فرسوده و ضخیم با گره های محکم و کهنه که چون ماری زخمی به دور گردن لطیفت میپیچه و

جام مرگو پیش کشت میکنه...

بهای آزادی از این زندون بی قفس چیه؟

گناهی که تا خوده خود قیامت حتی تا بعده قیامت روی دوشت سنگینی می کنه و تا همیشه های همیشه

روسیاهت می کنه...

حاضری بهاشو بدی؟ یا صبر می کنی تا زندگی خوب خسته ات کنه...خوب مجبور به تکرارت کنه...خوب بچرخه

و تو هم باهاش بچرخی...خوب بدوه و تو هم دنبالش به نفس نفس بیافتی...

زندگیییییییییییییییییییی تسلیم!!!

نمی رسم به گرد پات...

من ایستادم...تو هم بایست...!!!

ماجرای من و قولم...

bo0os-bo0os — Sat, 28 Nov 2009 17:44:18 GMT

پریشب در حین گفتگو با سرور گرامیه روح و جانممممم در حال بهره وری از الفاظ کمی تا قسمتی دور از ادب

اینجانب بودم که ناگهان وسط مکالمات, عالیجناب به هر جان کندنی که بود به عرضمان رساندند که داریم زیاده روی میکنیم و فکر نمیکنید جدیدا کمی بی ادب شده اید؟

بنده هم از آن شب به بعد به خودمان و ایشان قول دادیم که دیگر کلماتی بر وزن بی شور (شما بخونید

بیشعور) و ... بر زبانمان جاری نگردد که یک وقت خدای نکرده زبانمان لال پیش خود نگویند مردم خانوممم

دارند ما هم خانوم داریم اما از آن نوعش...

ایشان هم از هیچ کمکی دریغ نکرده الحق و الانصاف دستشان درد نکند که چپ و راست روی اعصاب از پیش داغون شده مان بسی ویراژ دادند تا بلکه حرص اینجانب را درآوردهما را از کوره به در کرده و

شرمنده ی قولمان سازند ولی زهی خیال باطل که اگر شما استاد آسفالت کردن اعصاب مایی من هم

استاد مدیتیشن و کنترل اعصابممم تا دهان مبارک را باز کرده و حرفی در شرف خارج شدن بود زود

جمع و جورش کرده با لبخندی تصنعی سروته دسته گلمان را هم آورده و بسی موجبات روده بر شدنننن

عالیجناب را فراهم نمودیم

با تمام این اوصاف دیشب شکست خود را قبول کرده و با آقاهیه ناسممم کنتاکت حسابی داشتم

نتیجه ش خط خطی شدن اعصاب خودم و مریض شدن امروز صبحم که نیدونم از ناراحتی بود یا دلیل دیگه ای

داشتولی جای خیلی خوفش این بود که املوز صبح آقاهیم زنگ زد و لوسم کرد و کلی سفارش کرد

که مباظب خودم باشممن هم از این به بهد با خودم قرار گذاشتم همیشه مریض بشم

اینقده شیریننن بود وختی زیر پتو قایم شده بودم و سرمو روی بالشت گذاشته بودم و حال حرف زدن نداشتم

و آقاهی همش نازم میکرد و از چیزایی که دوس دارم حرف میزد و بهترتر از دکترا حالمو خوف میکرد و آرامشو

بهم هدیه میداد

پ.ن ۱: دوستای گلممممممممم عیدتون مبارککککککککککک

پ.ن ۲: دو ساعت پای سیستم نشستم و در حال گوش دادن به ترانه ی "پشیمون" از مهدی مقدمم دریغ از

فهمیدن حتی یک جمله ش نمیدونم این روزها حواسمو کجا جا گذاشتم که حسابی پرت شده جالب

اینجاست که بعد از تموم شدن آهنگ هی فلش بک میزنم چون مثلا آهنگش خیلی قشنگهههبه نظر

شما من که حتی یه جمله شو گوش ندادم چطوری فهمیدم قشنگه؟

پ.ن ۳: چه حالی داره وقتی موسیقیه متن "فیلم ۳۰۰" رو آهنگ اس ام اس گوشیت کرده باشی و یهو وسط

تایپ کردن صدای فریاد اون خانومه از توی اتاقت بیاد و تو فکر کنی آقاهیت پیامک داده و با کله از این اتاق بپری

تو اون اتاقبهد با یک جفت چشمای از حدقه دراومده ببینی ایرانسل واست نوشته:برای خرید آهنگ پیشواز ویژه عید قربان....من که حالم خهلی خوفههههههه

به آقایی نوشت: عشق آسمونیه من نمیدونم چطور میتونم اینهمه مهربونیتو جبران کنممیبینم هر روز

بدخلقی هامو با صبوری تحمل میکنی و منو تا دنیا دنیاست شرمنده ی محبتت میکنی هر روز عاشقترت

میشم و هر ثانیه دلتنگ شنیدن صدای روح نوازت...

این روزها بهترین روزهای تقویم زندگیمه و همشو مدیون وجود زیبای تو و عشق مقدس توام. عیدت مبارکککککککک عزیزترینم

رویای سرد...

bo0os-bo0os — Fri, 06 Nov 2009 16:49:18 GMT

اهرم ساعت موزیکالمو چند دور خلاف جهت عقربه ی ساعت می چرخونم... یه مقدار از اسپری elena توی

هوای معلق اطرافم می پاشم تا در باتلاق حس خلسه ای که نیاز دارم فرو برم. سرمو میزارم روی دستام و

چشمهامو میدوزم به حرکت اهرم قلب مانند ساعتی که از توی سینه ی پسرکی به بیرون پرت شده...

پسرکی که سرشو روی پاهای دختری گذاشته و یه لبخند پرمعنا روی لباش جا خوش کرده. روی لبای دخترک

هم لبخندی از جنس عشق خونه کرده. لبخندی که هزار حرف ناگفته داره. حرفهایی که هیچ وقت قرار نیست

گفته بشن و جاشون برای همیشه توی صندوقچه ی اسرار دل می مونه...

صندوقچه ی دلمممم پر شده از این حرفهای ناگفته که وقتی سرریز میشن هیچ کس بار سنگینی شو تحمل

نمیکنه.حتی نزدیکترین کس به من غریبه تر از هر غریبه ای برخورد میکنه و با سنگینیه کلامش بهم میفهمونه

که اشتباه کردی که حرفهای ناگفته رو به زبون آوردی, این حرفها مال صندوقچه ی دل تنهای تنهای خودته...

چشمهامو می بندم. شاید اینجوری بتونم سفر کنم. شاید اونجای دور بر فراز قله ی کوهستانی سرد دور از

شهر و آدمهای ماشینی دلم کمی آروم و قرار بگیره. میشینم روی تخته سنگی و باز می کنم حکایت دل. یه

ریز حرف میزنم و سنگ صبورم لام تا کام حرف نمیزنه...انگار خدا فقط دو تا گوش برای شنیدن بهش داده, خم

می شم و بیشتر دقت میکنم. آره انگار نه چشمی برای دیدن و قضاوت کردن نابجا داره و نه زبانی برای گفتن

و دل شکستن. خیالم راحت میشه و دوباره شروع به سخن گفتن میکنم

هر لحظه ای که می گذره انگار کوهی از روی دوشم برداشته میشه, ساعتها تند از پی هم گذشته, باد سرد

کوهستان صورتمو نوازش میکنه و گونه هام از سوزشش رنگ شقایق های وحشیه دامنه های تند کوهستان می شن

ماه نقره ای وسط آسمون پرستاره جا خوش کرده. راستی از اینجا عجب نزدیکم به آسمون. کافیه دستمو دراز

کنم تا بتونم ستاره هارو بچینم و بریزم توی سبد احساسم...

دیفونه ی همین مهربونیاتم...

bo0os-bo0os — Thu, 15 Oct 2009 14:33:18 GMT

شب بود و سکوت... صدای برآشفته و خستگیه کلامت در هم آمیخته و حس ترس و دلهره بی رحمانه بر جانم

چنگ می انداخت. شاید لرزش تارهای صوتیه حنجره ی خاموشم, رأفت به خواب رفته ی قلبت را بیدار کرد که

عطوفت جای خشونت صدایت را گرفت و نرمیه کلامت چه غمناکک ابرهای خاکستری و پراکنده ی چشمانم را

به باریدن طلب کرد و چه فداکارانه و باگذشت درصدد برقراری مجدد صلح و آرامش تلاش کردی و خود را به در

و دیوار احساسم کوبیدی و کوه غرورت را فدای بی قراری های پاییزیه دل بارونیه من کردی تا دوباره حس آبیه آرامش را در رگهای تشنه ی روحم جاری سازی

خوب میدانستم نهایت بی رحمی ست که تو را این چنین زار و پریشان به آغوش خواب بفرستمت ولی نشد...

هرچه کردم قفل زبانم باز نشد و طلسم خاموشی بی اثر نگشت. هرچه در اعماق ذهنم دنبال جمله ای

گشتم تا بیان کننده ی شدت غصه هایم باشد هیچ نیافتم و لب فرو بستم.شاید سکوت با سمفونیه هق هق

گریه هایم, در آن لحظه ماهرترین نقال دردهایم بود

آخرین ذره های باقی مانده ی توانم را در صدایم جمع کردم و ملتمسانه خواستم که انگشتان ظریفت دکمه ی

پایان تماس را نوازش کند

وقت رفتن آهنگ غمگین صدای سکوتت از پس فرسنگها فاصله, ناآرامیه مرا و ناتوانیه تو را و دلتنگیه پاییز را به

یادم می آورد

توضیح نوشت: چند شب پیشیا یهنی پلیشب اینا منتظر تماس آقایی بودم ولی آقایی با دوست جونیاش بیرون

بود و زنگ نزد, نزد, نزد تا شیشه ی دلتنگیه ی من به تلنگری زد و شکستالبته اینم بگم که مریض

بودم و حالم خیلی بد بود و خو زودرنج و دلتنگ هم شده بودم تیگه خو...مهربونم کلی تلاش کرد تا بخندونتم

ولی هرچی میگفت من ساز مخالف میزدم

دوس داشتی الان پیشت بودم؟ نه!! دوس داشتی بغلت میکردم و نازت میکردم؟ نه!!

دوس داشتی با هم فیلم نگاه میکردیم همونجوری که همیشه دوس داری؟ نه!!

میخوای گریه کنی و من اشکاتو پاک کنم مث وقتی که تو ماشین کنارم بودی و اشکاتو پاک میکردم؟نه!!

وای وای همش دو دقیقه بود رفته بودم بلیط بگیرما و تو هم از فرصت استفاده کردی و زار زارررر گریه میکردی

یادته؟ نههههههههههه!! نمیخوای بگی چی شده؟ نه!!

و تنها "نه" بود که از دهانم خارج میشد و بهدترش که نتونستم تحمل کنم هق هق گریه کردم آقایی هم عصبانی شد ناراحت شد غصه خورد دلش گرفت که چرا پیشم نیس تا آرومم کنه

حکایت من و آقایی و ...

bo0os-bo0os — Fri, 09 Oct 2009 17:23:18 GMT

صبح به آقایی sms میدم که شب قراره برم مهمونیزنگ می زنه , بلافاصله می گم نه مهمونی کنسل

شد نمی رم ـ چرا نمیری؟ ـ هیچی همینطوری! حوصله ندارم برم

میگه:زنگ زدم که دعوات کنم مگه درس نداری تو؟ میگم:خو تیگه که نمیرم پس دعوام نتون خو؟

نصیحتم میکنه:ببین عزیزم چرا نمیخونی؟ مگه تجربه نشد برات؟مگه نمیخوای بیای پیشم؟

ـ اوهوم, میخواممم یه لحظه گوشیو نگه دار برم دیس کانکت شم خو؟

ـ تو پای نت بودی مث همیشه؟ میخوای زمان به تندی بگذره؟

ـ اوهوم آقایی دقیقا همین قصدو داشتم چه جوری فهمیدی؟

ـ عزیزم چرا نمیخونی؟ بی قراری؟ ـ آقایی اینو تیگه چه جوری فهمیدی؟ خهلی بی قرارم این روزا

ـ چرا بی قراری قربونت برم؟ بهم بگو تا آرومت کنم من وظیفه م اینه که آرومت کنم

از آقایی اصرار و اصرار و اصرار. از من امتناع از اونجایی که زور آقایی همیشه بیشتر از منه و من همیشه

از این بی عدالتی شکوه کردم لبهای به هم دوخته مو باز می کنم و حرف میزنم

نمیدونم دقیقا از چی ناراحتم؟ یه حسی که اسمش بغضه قده یه نارنگی یا شایدم یه سیب سرخ راه

گلومو می بنده. دلم درد می گیره. صدای گرفته ای از دلم به گوش می رسه و می فهمم که ای دل غافل

دلمم قده دنیا گرفته. بغضی که قده نارنگی بود یا شایدم یه سیب سرخ, گلومو فشار میده و فشار میده.

نفسم بالا نمیاد. دلم بیشتر درد می گیره. فشارشو بشتر می کنه تا عاقبت چشمه ی جوشان و همیشه

خروشان چشمام میجوشه و اشکام سر میخوره رو گونه هام. اونوقت دلم واسه تو تنگ میشه. واسه

دستای سوزانت که دستای سردمو در پناهش می گرفت و بوسه ی عشق روشون می کاشت و من

خجالت زده سعی می کردم دستای سردمو از آغوش دستای سوزانت رها کنم تا شرمنده ام نکنی. واسه

نگاههای گیج و عاشقت که نگاههامو ازش می دزدیدم تا آب نشم و نرم زیر زمین...

میرم عقب تر, سالهای دورتر, حالا حس عذاب وجدان هم به دردهام اضافه میشه. عذاب وجدان از اینکه

آخرین فرصت برای دیدن بابابزرگ عزیزمو از دست دادم. فقط به خاطر امتحان به بابابزرگم گفتم آخر هفته میام

بابا خو؟ بابا هم با تن صدای ضعیفش که حکایت ها از کسالت و خستگی داشت گفت: زحمت نکش هر

وقت تونستی بیا. ولی من وقتی تونستم برم که بابا روی تخت بیمارستان بود و دیگه با صدای مهربون و

شمرده شمرده اش حرف نمی زد و فقط با چشمهای همه رنگ و کهرباییش نگاه می کرد و اشکاش سر

می خورد رو گونه هاش. شاید بابا هم یه بغض قده نارنگی یا یه سیب سرخ راه گلوشو فشار می داد و

فشار می داد. این آخرین باری نبود که بابا رو می دیدم. چند روز بعد بابا رو دیدم که جسم خاکیشو لای

پارچه ای پیچیده بودن و فقط صورتشو می دیدم که آروم چشمهای همه رنگ و کهرباییشو بسته بود و پر

کشیده بود از دنیای خاکی به سوی یک رنگیه آسمون. ترسیدم برم جلو, ترسیدم دعوام کنه که چرا زودتر

نیومدم. قرار بود آخر هفته بیام. ولی بابا من اومدم... نگات کردم... نگام کردی... گریه کردم... گریه

کردی... بوسیدمت... نبوسیدی... حرف زدم... هیچی نگفتی... گریه کردم... گریه کردی... یادت نمیاد؟

و حالا من عذاب دارم که چرا نرفتم جلو و صورت مهربون بابا رو برای آخرین بار قبل از سپردنش به خاک پاک

غرق بوسه نکردم و قناعت کردم به اینکه گوشه ی سالن بایستم و نگاه کنم به قد رعنای بابا و این سوال

بیاد تو ذهنم که قد بابا عجب بلند شده وقت رفتن و نگاه کنم به زمزمه های آشنای مامان خانوم که دم

گوش بابای عزیزتر از جانش قرآن می خوند و آروم اونقد آروم که فک کنم فقط خودش و خداش و باباش

می شنیدن حرف می زد و اشکاش سر می خورد رو گونه هاش. شاید مامان خانوم هم یه بغض داشت قده

یه نارنگی یا شایدم یه سیب سرخ.

برگردیم به زمان حال همه ی این چیزایی که آزارم می ده نتونستم برای آقایی توضیح بدم. چون یه حرفهایی

همیشه هست که زبان قادر به توصیفش نیست و شاید نوشتن راهی باشه برای کمیییییی تخلیه شدن و

آسودگی که من الان همچین حسی دارم

بهده اینکه واسه آقایی کم و بیش توضیح دادم که بی قرارم و دلم می گیره آقایی گفت:برو حموم!!

ـ چی؟آقایی دیروز حموم بودم ـ خو بازم بروووو....

ـ یعنی اگه برم حموم حالم خوب میشه؟ دلم نمی گیره؟ اشکام سر نمی خوره؟

ـ شاید...!! شایدم نه...!! خوب عزیزم تیگه چه خبر؟

ـ اهههههه آقایی شوک زده ام کردی تو اونهمه اصرار کردی من اونهمه امتناع کردم.... اصرار کردی... امتناع

کردم... اصرار کردی... امتناع نکردم و قفل دهنمو باز کردم حالا می گی فقط برم حموم؟ یه ذره بیشتر دلداریم

بده خو من الان به شدت بحران زده ام

قلبون شب سیاه چشمهات که در اسارت مژه های به هم قفل شده ی بلندت زیبایی و شیداییشون صدچندان می شه بلم که با شیوه هایی که فخط خاصههههه خودته آرومم کردی

پ.ن ۱: ببخشید که این پست خهلییییییی طولانی شدالبته از اونجایی که خهلی دیر به دیر میام فک کنم پست طولانی گذاشتن همچین خالی از لطف نباشه هوم؟ نظر شما چیه دوستای مهربونم؟

پ.ن ۲: من به پدربزرگ مادریم می گفتم "بابا" ! خیلی دوستش داشتم و دارم شاید چون هیچ وقت نه

پدربزرگ پدری داشتم و نه مادربزرگ از هیچ نوع پدری و مادری. همیشه تو بچگی هام فک می کردم شاید

اگه مادربزرگ داشتم اونم مث بابا با یه بغل پفک و لواشک و شکلات و کیک می اومد خونمون. بهدها که

بزرگتر شدم مفهوم مادربزرگ داشتن خیلی عوض شد. خیلی!! برای تنهاییای بابا, مادربزرگ می خواستم که

همیشه راه طولانیه حیاط خونه رو به انتظار نشینه و حسرت روزهای گذشته ی با هم بودن, حسرت یه بار زل

زدن تو آبیه دریای همیشه آروم چشمهای مادربزرگ توی چشمهایکهرباییش برق نزنه. می دونم که الان با همن توی خونه ای که قده مهربونیهای خداست

روح همه ی مادربزرگها و پدربزرگها شاد

عیدت مبارک عسیسم...

bo0os-bo0os — Tue, 22 Sep 2009 19:32:18 GMT

روزهای شیرینی رو پشت سر گذاشتم. روزهایی که از همیشه بهم نزدیکتر بودی از همیشه بی قرارتر

بودم و بی تاب شنیدن صدای روح نوازت...

نگرانم بودی و من تو دلم قند آب می شد که کسیو دارم که دلواپسم میشهبار غصه هامو رو دوشش

می زاره و دلتنگیامو با مهربونیاش تسکین می ده

وقتی با شوخیه آمیخته با لحن جدی سر دخمل یا پسمل بودنه نی نی چونه می زدیوقتی وسط موش

و گربه شدنمونبا لهجه ی غلیظ دلخوری میگفتی:"تو لجبازی نینی هم مث خودت لجباز میشه

پس نینی بی نینی" دلمو می گرفتم و میخندیدم اونقد می خندیدم که دیگه دلخوریام از یادم می رفت و دوباره لبریز میشدم از عشق

وقتی روز آخر ماه مهمونیه خدا دم افطار زنگ زدی و گفتی:"خانوم پاشو بیا افطار درست کن من گشنمه"

دلم ضعف رفت برای در کنار تو بودن

وقتی گفتی پروازت به علت طوفان شن کنسل شده دیگه قرار نیسسس با هواپیما بری و قراره با شوهر

خواهرت برگردی خونه کلی خوشحالیییییییییییی شدم که تیگه تا برسی خونه و تا پرنده ی غول آسای آسمون

به زمین بشینه و تا گوشیتو روشن کنی دلم صدجای ناجور نمیره

روزها و شب هام پر شده از نام و یاد تووقتی به تو فکر میکنم یه لبخند عمیق میشینه رو لبام،حس میکنم

زندگی خهلیییی قشنگه پر از بهونه های کوچیک واسه شاد بودنپر از لحظه های با تو بودن

هر چند این روزها گاهی دلهره میاد سراغم و اون ته مهای دلم دوس ندارم برم دانشگاه دوس داشتم پیش تو

بودم ولی فکرمو پرت میکنم سوی دیار چشمهای تو تا غصه دار نشم

لاستی عشخه من عیدت مبالککککککک قلبون شلک ماهت بشم الهی که همه نماز روزه هات قبول شده باشه ملوسکم

دومست دالممممممم دیفونهههههه ی من

پ.ن ۱: دوستای خوبم عیدتون مبارککککککک. نماز و روزه هاتون قبول درگاه حق

پ.ن ۲:فایییییییییی خدا جون چهرا شکلک های وب دوباره به هم ریخته؟ نهههههههه

بهدا نوشت: عزیزی از ناجوونمردیه روزگار دلش گرفته و خسته از دورنگی ها چشمای قشنگشو واسه

یه مدت کوتاه بسته تا استراحت کنه. براش دعا کنید تا زودتر با دنیا آشتی شه و برگرده به آغوش گرم

خونواده ش که چشماشون می باره و می باره و دلشون پره غصه و خونه... واسه سلامتیه کامل یه صلوات

دو تا دست به سوی آسمون و یه دعا از تهه تههههه دل لطفا... ممنون از مهربونیاتون...

تفلدت مبالککک...

bo0os-bo0os — Sun, 06 Sep 2009 20:21:18 GMT

منم جمله ام رو مثل خانومی آغاز کنم آیا؟

20 سال پیش وقتی فقط 16 روز از ورود ناگهانیممم به سیاره ی شناخته شده ی زمین می گذشت، وقتی

نگاهم به آسمون بود و ستاره هارو می شمردم تا خوابم ببره یهوووووو متوجه سقوط ناگهانی تره یه شی

ناشناخته از اون بالا بالاها شدم که همرنگ خودم بود و هم زمان توی دل کوچیکم یه چراغ آبییی هم رنگ

آسمون ها روشن شد.

افتادن ناشناخته رو به فال نیک گرفتم و منتظرش موندم.

18 سال بی وفا تند از پی هم گذشته بود و من با یه جای خالیه گنده قده دریاها توی قلبم، سرگردون تو

کوچه پس کوچه های دیار محبت قدم می زدم تا....تا رسیدم به چشمهای عاشق و قلب بی تاب خانوم

گلم که بوی ناشناخته ی دیرینه مو میداد و جای خالیه قلبمو برای همیشه پر کرد.

نی نیه ناسه یه لوزه ام با وجود گرمت به زندگیم معنا بخشیدی، دوستت دالم و تفلدت مبالککک

خانومی یادته پارسال می گفتی: "ایشالا سال دیگه کنار هم تفلدمونو جشن می گیریم" ولی قسمت نشد

کاش اینهمه صبر ما یه پاداش قشنگ داشته باشه.

عسیسم عاشختم قده همه ی شناختنیها و ناشناختنیها

وقتی که از بهار چشم تو سرشار می شوم

از گریه های عاشقانه سبکبار می شوم

بانوی من! ببین چگونه من از شوق دیدنت

هر شب در آینه ی عشق تو تکرار می شوم

لمس بودنت....

bo0os-bo0os — Sat, 05 Sep 2009 15:29:18 GMT

20 سال پیش وقتی من هنوز پا روی کره ی خاکی نگذاشته بودم یه ستاره کوچولوی مهربون دل از

کهکشونهای وسیع کند، سقف آسمونو پاره کرد و تالاپی افتاد روی زمین تا مهر و محبتو روی زمین بپاشه.

ستاره کوچولو رد نورشو تو آسمونها جا گذاشته بود.

رد اون ستاره رو دنبال کردم تا اینکه منم سر از سرزمین جادوییه سبز و آبی و رنگ و وارنگ زمین درآوردم.

تو کوچه پس کوچه های دیار محبت پرسه زدم تا عاقبت رسیدم به تویی که رو به روی احساسم ایستادی و

با نگاه گیج و تبدارت زل زدی توی چشمهای عاشق من و من بی قرار رد نور ستاره کوچولوی گمشده ام

رو توی چشمهای شیدای تو خوندم و عاشق شدم و عاشق موندم.

ستاره کوچولوی مهربون سالروز فرارت از کهکشونها و ورود آروم و بی سر و صدات به زمین مبارک.

ای همیشه بهار زندگیم، لمس بودنت مبارک.

هیس!! عزیزم می شنوی؟ صدای آواز جیرجیرکهای شیطون از توی بیشه زار میاد که سرود تولدت مبارک رو

سر میدن، ستاره های مهربون هم حسابی سرشون گرم شکار لحظه های ناب عاشقی اند. یواشکی از من

و تو عکس می گیرن و یادشون رفته که نور فلاش دوربینشون شب سیاهو نورانی کرده.

باغ خاطره هامون در سکوت شب غرق نور و شادیه. می بینی ستاره کوچولو همه جا زمینی شدنتو

جشن می گیرن و من تا ابد فراموش نمی کنم که یه روز یه ستاره از آسمون تالاپی افتاد تا عشق بپاشه

توی دل بی تاب من....

در بغض غریب آسمان یاد تو بود

درد دل غنچه مثل فریاد تو بود

در جشن شکوفه های گیلاس نیاز

حرف از گل بی خزان میلاد تو بود

پ.ن ۱: یه توضیح برای دوستای گلم تفلد آقاییم سی ام مرداد بود و من این متنو براش نوشته بودم ولی از

اونجایی که یه مدت اینترنت نداشتم نتونستم ثبتش کنم و دلم نیومد که تو خونه ی عشقمون واسه تقلد

ملوسم چیزی ننویسم این شد که این پستو با کلی تاخیر و شرمندگی می زارم. همتون خهلییییییی زیاد

دوس دالم و میسی که بهمون سر می زنین و کلی خوشحالمون میکنین.

bo0os-bo0os — Sat, 01 Aug 2009 09:12:18 GMT

يه خانوم گلی با چشای پففففف كرده و قلب آزرده و خسته از رسم زمونه از دنيای مجازی داره واستون

می نويسه. من هنوز توی شوكم. از ديشب تا حالا چشام شده ابر بهار... هی ميباره و ميبارههههه...

ديشب سازمان سنجش نتايجو اعلام كرد و من اصلن راضی نيستم از رتبه ام. دوس دارم فقط فراموشش كنم

ولی نميتونم. همه چی مث يه فيلم جلو چشام رژه ميره....درسايی كه خوندم و مطمئن بودم كه خوب

می زنم مطمئن بودم كه خوب زدم پس چی شد؟

خدايا تو كه اون بالايی و همه چيو می بينی چرا اينجوری شد؟ من زيستو خورده بودم حفظ بودم بعده آزمون از

تنها درسی كه مطمئن بودم عالی زدم زيست بود پس چرا درصدش اونقد پايينه؟

واييييييييی دارم ديوانه ميشم از اين همه فكرو سوالايی كه مياد تو ذهنم. ديشب واسه من مثل خط پايان تمام

آرزوها و برنامه هام بود. ديگه هيچ حس و حالی ندارم واسه انجام كارام

حس نوشتن ندارم بهتره برم. اميدم به انتخاب رشته ست. واسم دعا كنينننننننننننن

الان خانوم همسايه طبقه پايينمون اومد دم در و يه ذره دلداريم داد. خانومه ميگه تو ايران كه كار پيدا نميشه

برين هر رشته ای كه شد فقط مدرك بگيرين بسه. آخه دخترش هم كنكوری بود و از رتبه اش راضی نيس

توی اين شرايطی كه نياز شديد دارم به حرفای دلگرم كننده ، مامان خانومم رفته گنبد و تا شب برنمی گرده.

طفلی ديشب هم زنگ زده بود هم تبريك بگه به من و داداشم و هم باهام حرف بزنه كه من با يه لحن

خهلی خهليييی ناراحت و بغض آلود و ولوم صدای تقريبا بالا كمی پايينتر از داد و فرياد گفتم كه تنهام بزاره و

نمی خوام الان حرف بزنم

به آقايی نوشت: ديشب انتظار داشتم تويی كه به من نزديكی باهام باشی و آرومم كنی. نميدونم اين

بداقباليمو بندازم گردن فوت نا به هنگام دختر فاميلتون كه يهو آشفته ت كرد و داری از سفرت برميگردی يا

بندازم گردن تقدير بی رحم خودم كه خوف انگيزترين سرنوشتارو واسم رقم ميزنه. طغيان احساساتم رو با

بی رحمانه ترين فشارها روی صفحه كليد بخت برگشته خالی می كنم.كاش صدايی ازش بلند می شد و بر

سرم فرياد می كشيد كه عامل تمام بدشانسی ها فقط خودتی نه هيچ بنی بشر دوپای ديگه....

منو ببخش خيلی پرم فقط يه ذره درك می خوام.... ميدونم كه عزاداری و غمگين.... روحش شاد....

بعدا نوشت: چند روزی نت ندارم از همه دوستای گلم ممنونم به خاطر دلگرمی ای که بهم دادین. دوستتون دارم خهلییییییییییییی زیاد به زودیه زود میام

خیلی دوستت دارم. تویی که به من آموختی عشق یعنی...تو!

bo0os-bo0os — Thu, 23 Jul 2009 18:57:18 GMT

مهربون من دو سال پيش تو يه شب مهتابی مثل امشب، آرام چون مسافری از راه دور اومدی و بر كرسيه قلبم نشستی، شدی حاكم بی چون و چرای قلب نازكم و بر احساسم حكمرا شدی

از عشق و مهربونی گفتی و من به نغمه های پرمهر تو روشن شدم...دل دادم و دل سپردم...

شاهزاده ی قصر بلورين قلب شيشه ايم با اومدنت همه چی رنگ گلبرگ شقايق عاشق شد...

سپيده ی عشق از افق نيلگون آسمون دلم دزدكی به همه جا سرك كشيد و عطر صميميت ياسهای كبود تو

فضای خونه ی دلم پيچيد

عشق تو خيمه زد تو صحرای وجودم و همه جارو گل افشانی كرد. نگاه گرم و عاشقت قلب تبدارمو آتيش زد. با تو عشق را شناختم و اين زيباترين متنی شد در دفتر خاطرات زندگی ام...

من راز عشقو توی گوش هميشه شنوای تو هر بامداد تا شامگاه هم چون چكاوك عاشق زمزمه میكنم.

با تو من دنيايی قده همه ی كهكشونهای خدا دارم....

با تو می تونم از روی هر جمله ی مهرآميز مشق كنم....

با تو می تونم پر بزنم تو آبيه آسمونها و برسم به ماه عاشقا....

با تو میتونم اميدی برای طلوع خورشيد فردا باشم و شبی پر از آواز ستاره های چشمك زن....

با تو می تونم روح گل سرخی باشم كه ميل به شكفتن در وجودش زبانه می كشه....

خودتو از من دريغ نكن اي همه ی وجود من....

نازنين شب های عاشقی ، تقويم زندگی يه سال ديگه به كوله بار خاطرات با هم بودنمون اضافه كرد و

اكنون در آستانه ی سومين سال عاشقی هستيم.

كاش توی اين شب مهم،كنارت بودم. تاجی از گلهای سفيد روی سرت ميزاشتم و يه عالم رز سرخ فرش

زير پات می كردم،سبد سبد ستاره می ريختم روی سرت،يه بوس كوچولو می كاشتم روی دستای سبز و

مهربونت،توی سياهيه شبه چشمای عاشقت زل می زدم و با نگاه تبدارم می گفتم كه تا آخرای دنيا از اون

هميشه های وفادار دوستت دارم و عاشقت خواهم ماند.

وقتی فكر می كنم كه چند تا شهر كوچيك و بزرگ و هزاران فرسخ فاصله مارو از هم دور كردن مثل ابر غم

گرفته پر ميشم از حادثه ی بارون ولی میدونم كه عشق پايان فاصله هاست و من صبر می كنم تا زمان

عاشقتر از عاشقی كه فاصله ها رو يك به يك از بين ببره.

خدای مهربونم ممنونم كه عشقو به ما هديه دادی و وجود مارو شايسته ی پذيرش اين هديه ی الهی

كردی.خدا جونم ممنونم كه يكی از فرشته های مهربونتو به من بخشيدی.

خدايا توی همه ی روزهای بی قراری بهمون آرامش بخشيدی. تكيه گاهی برای روزهای تنهايی و شونه هايی

محكم برای تحمل غصه ها و آغوشی باز برای اشكای گرممون بودی. نميدونم چطوری سپاسگزارت باشم كه

شايسته ی مهربونيات و بزرگيات باشه. خدای خوبم خيلي دوستت داريممم.

كمكمون كن تا خورشيد عشق فروزان تر از هر روز بر فراز آسمون زندگيمون بدرخشه و پرتوهای مهر و

محبتش بر همه ی ابعاد زندگیمون سايه گستر باشه.

آقاييه مهربون من شب كه از نيمه گذشت قرارمون لب دريا زير نور نقره ايه ماه بيدار

روی شن و ماسه های خيس ساحل

من بی تاب شنيدن تكرار دوستت دارم گفتن های خوش طعمتم

يه جوره عجيب دلتنگتم....يه جوره عجيب دوستت دارم....

يادت نره....يه جشن كوچيكه چهار نفره

فقط من....تو....ماه....و خدای آسمونها