چنگ می انداخت. شاید لرزش تارهای صوتیه حنجره ی خاموشم, رأفت به خواب رفته ی قلبت را بیدار کرد که

عطوفت جای خشونت صدایت را گرفت و نرمیه کلامت چه غمناکک ابرهای خاکستری و پراکنده ی چشمانم را

به باریدن طلب کرد و چه فداکارانه و باگذشت درصدد برقراری مجدد صلح و آرامش تلاش کردی و خود را به در

و دیوار احساسم کوبیدی و کوه غرورت را فدای بی قراری های پاییزیه دل بارونیه من کردی تا دوباره حس آبیه آرامش را در رگهای تشنه ی روحم جاری سازی

خوب میدانستم نهایت بی رحمی ست که تو را این چنین زار و پریشان به آغوش خواب بفرستمت ولی نشد...

هرچه کردم قفل زبانم باز نشد و طلسم خاموشی بی اثر نگشت. هرچه در اعماق ذهنم دنبال جمله ای

گشتم تا بیان کننده ی شدت غصه هایم باشد هیچ نیافتم و لب فرو بستم.شاید سکوت با سمفونیه هق هق

گریه هایم, در آن لحظه ماهرترین نقال دردهایم بود

آخرین ذره های باقی مانده ی توانم را در صدایم جمع کردم و ملتمسانه خواستم که انگشتان ظریفت دکمه ی

پایان تماس را نوازش کند

وقت رفتن آهنگ غمگین صدای سکوتت از پس فرسنگها فاصله, ناآرامیه مرا و ناتوانیه تو را و دلتنگیه پاییز را به

یادم می آورد

توضیح نوشت: چند شب پیشیا یهنی پلیشب اینا منتظر تماس آقایی بودم ولی آقایی با دوست جونیاش بیرون

بود و زنگ نزد, نزد, نزد تا شیشه ی دلتنگیه ی من به تلنگری زد و شکستالبته اینم بگم که مریض

بودم و حالم خیلی بد بود و خو زودرنج و دلتنگ هم شده بودم تیگه خو...مهربونم کلی تلاش کرد تا بخندونتم

ولی هرچی میگفت من ساز مخالف میزدم

دوس داشتی الان پیشت بودم؟ نه!!     دوس داشتی بغلت میکردم و نازت میکردم؟ نه!!

دوس داشتی با هم فیلم نگاه میکردیم همونجوری که همیشه دوس داری؟ نه!!

میخوای گریه کنی و من اشکاتو پاک کنم مث وقتی که تو ماشین کنارم بودی و اشکاتو پاک میکردم؟نه!!

وای وای همش دو دقیقه بود رفته بودم بلیط بگیرما و تو هم از فرصت استفاده کردی و زار زارررر گریه میکردی

یادته؟ نههههههههههه!!     نمیخوای بگی چی شده؟ نه!!

و تنها "نه" بود که از دهانم خارج میشد و بهدترش که نتونستم تحمل کنم هق هق گریه کردم آقایی هم عصبانی شد ناراحت شد غصه خورد دلش گرفت که چرا پیشم نیس تا آرومم کنه