واقعا انتظار همچین اتفاقی رو نداشتم. بین آرای کاندیداها اختلاف غیرعادی وجود داره. روزهای گذشته با توجه به خبررسانی های اینترنت،روزنامه ها و دیگر رسانه های عمومی انتظار اکثریت مردم پیروزی موج سبز بود. دیروز مامان و بابام رفته بودن گنبد و اطلاع دادن که به طور تقریبی ۸۰٪ رای مردم آقای موسوی ست،اینجا هم همینطور بود،دوستانی که تهران بودند گفتند که اونجا هم اکثریت به آقای موسوی رای دادند ولی نمی دونم پشت پرده چه اتفاقاتی می افته؟

هیچ فکر کردین دلیل حضور بی سابقه ی مردم در این انتخابات چی بوده؟ مردم از وضع موجود ناراضی ان،اگه غیر از این بود چه دلیلی داشت شخصی که یک عمر رای نداده با میل باطنی بیاد پای صندوق های رای؟ چه دلیلی داشت که همه از تغییر وضع ۴ سال گذشته حرف می زدن؟

ما اعتماد کردیم و پا پیش گذاشتیم. باید از آراهای ما مثل جونشون محافظت می کردن. بی هیچ شک و شبهه ای مطمئنم که تقلب صورت گرفته. چرا اختلاف آراها در همون حد ثابت اولیه مونده و هیچ نوسانی نداشته؟ اصلا امکان نداره که پراکندگی آراها در شهرهای مختلف یکی باشه. چرا با وجود اینکه آقای محمود سالارکیا،معاون دادستان عمومی و انقلاب تهران گفتند که قطع اینترنت و پیام کوتاه در روز انتخابات صحت ندارد ولی ماها همه شاهد قطع پیام کوتاه از شب روز قبل از انتخابات بودیم؟ چرا تا حالا حتی یک رای باطله گزارش نشده؟ اصلا انگار امسال زیرساخت انتخابات رو عوض کردن. خیلی عجیبه که امسال برخلاف روند انتخابات گذشته آراها رو به صورت منطقه ای و استانی اعلام نمی کنن. چرا رسانه های عمومی حامیه رئیس دولت فعلی قبل از اعلام نتایج با اطمینان اعلام می کنن که ایشون با رای ۶۰٪ پیروزند و الان می بینیم که رای ایشون از میزان ۶۰٪ و خورده ای تکون نمی خوره؟ سوالهای زیادی دارم نمیدونم چی کسی قراره به ماهایی که اعتماد کردیم و اومدیم جلو،جواب قانع کننده بده. من که به شخصه فک نکنم دیگه تو هیچ انتخاباتی شرکت کنم. نمیدونم آرای هنرمندان،اساتید،دانشجویان،علما و روحانیون،روشنفکران و رنج کشیده های سبزاندیش کجا گم شده؟

بعد اینکه داداشم رای داد و برگشت ازش پرسیدم چی شد؟ رای دادی بالاخره؟ گفت: آره،نوشتم موسوی ولی می خونند احمدی نژاد. حالا هم می بینیم که واقعا همینطور شده.

اون موج طولانی سبز که دست در دست هم داده بودن و زنجیره ی مهرو ساخته بودن حالا در یه کابوس وحشتناک به سر می برند. من از دیشب که اولین آمارو خوندن با ناباوری چشام پره اشکه و دلم پره خون. فقط از آقای موسوی خواهش می کنم از آراهای ما حمایت کنن. هر کدوم از برگه های رای ما بارقه ای از نور امید بود که ریختیم تو صندوقها. ما درخواست می کنیم از امیدهای ما حفاظت بشه.

و کلام آخر اینکه من نه سیاسی ام نه گرایشی به حزب یا گروه خاصی دارم فقط حرف دل خودم و هزاران نفری که در شوک و ناباوری به سر می برن نوشتم.

آقای موسوی اصلاحات هیچ وقت تسلیم نمیشه. شما در هر حالت پیروز میدان بودین و ما به شما افتخار می کنیم که هنوز هستند کسانی که به فکر ما و آینده ی ما هستند. نام سبز شما برای همیشه توی قلب ها حک شد و خاطره ی این روز با تمام کارشکنی ها و قانون شکنی ها توی ذهن ها بایگانی شد.